Hani yemek yerken, koridorda yanından geçerken filan hiç dikkat etmediğin, işin düşmediği sürece adını öğrenmeye tenezzül etmediğin adam var ya. Hah işte, o adam çıkıp krallar gibi şarkı söyleyince "aaaa bunun adı ne?" diye fısıldaşmalar başlar... İşte biz bugün bunu yaşadık.Büyük bir ikiyüzlülük gibi görünse de aslında bir nevi ye kürküm ye durumu bu; nasıl bir kız süklüm püklüm kıyafetlerle zerre dikkat çekmezken süslendiğinde iltifata boğuluyorsa, tipi dikkat çekmeyen adamın da bir şeyi ön plana çıkıp dikkat çekebiliyor işte. Para olur bu, kafası olur, sesi olur; birileri adamın omzuna göbeğine filan bakıyormuş ne bileyim, öyle kafalar da var.
Yani yaş kaç olursa olsun, sahilde kızlara Akdeniz akşamları'nı çalmak için gitar öğrenmeye başlayan erkek bu işin ekmeğini her yaşta yiyor. İstediğimiz kadar dalga geçelim, gerçek bu.
Neyse, ilginç bir öğle yemeği yaşadık bugün, tam denetime denk gelmesi bizim açımızdan daha da ilginç oldu; denetçilerimiz ellerinde dondurma külahlarıyla salınırken biz de Circus tarzı/Paparazzi kafası şarkılar çalıp söyleyen gruba eşlik ettik. Son dakikada bize bi kazık atıp "güllerin içinden" söylettiler sesinin güzelliğiyle şirkete nam salan bir kadına; konsepte hiç uymadı ama napıcan işte, korprıt yalakalık. Eskiden az da olsa alkol olurdu bu tip partilerde, bu sefer eksikliğini hissetmedim diyemem. Paramız yok sanırım, ben bilmem beyim bilir.
Yok abi, bu şarkıyla bitmesin diye bi daha-bi daha yaptık, bise çıktı adamlar, One söylediler beni kalbimden vurarak ama ne yazık ki U2'ya daha yakındı söyleyişleri. O kadar kötü ki bu yorum, prozodi o kadar bozuk ki, eşlik dahi edemiyor insan.
Ve ben telefonu elime alıp alıp kenara koymaktansa, en azından twitter'a bağlanıyorum artık. Ruh eşim bir küçüktür, bir de büyüktür işareti arasında saklı bir kod; şarkıların bir anlamı yok, anlam kondurmak nafile.
