Sanatı nasıl bitirdik? (#2)

Bu yazı şunu dinleyerek yazıldı.

Issız Adam'daki plak sahnesini bilirsiniz, hani evdeki gereksiz aksiyondan hemen önceki. Plaktan gelen sesin ne kadar berrak, temiz olduğundan bahsediliyordu.

Sadece kayıt değil, şarkı da temizdi. Anlam açısından demiyorum; geçmişte de çok saçma şarkılar var bana kalırsa. Hem hala biri "severek ayrılalım / aşka hasret kalalım / eğer mutlu olursak / yeniden barışalım" sözlerini bir mantık çerçevesine oturtabilmiş değil benim için, o ayrı konu.

Şarkıya yüklenen 1ler 0lar o kadar kalabalık yaratıyor ki, artık ne kişinin kendi sesini dinliyor, ne de enstrümanı duyuyoruz. Olay bu. Dijitallik aşkı öldürüyor (bunu söylemiş miydim daha önce?)

Ve bu giderek genişleyen zevksizlik hali tüketim alışkanlıklarımıza da sirayet ediyor; faydasız ama çok acıktıran fast food gibi tüketip duruyoruz müziği de.

***

Size iki soru:

En son ne zaman bir şarkı dinleyip, bir süre başka bir şey dinlememek için kapattınız radyoyu?

Bir şarkının veya bir şarkıcının hakkında, büyüsünü kaybetmemesi için uzun süre bir şey öğrenmediğiniz oldu mu?

"insan okuyacak bunu insan" diyenler buraya

(27 Ekim 2010, İstanbul)

Yazı fikrini veren görsel için Moris'e teşekkürler.

Tüketim Toplumu (tek kişilik oyun)

Fenalaştıkça açıyorum bakıyorum okumak istediğim insanlar bir şey yazmış mı... Yok. Ya ben kafama göre çok az blog takip ediyorum ('kafama göre'lik konusunda seçici olabilirim) ya da herkes çok az yazıyor.

Hayır az yaz / kaliteli yaz tamam, ben de bu izin ve tatil dönemlerinde az yazdım, hatta o kadar az yazdım ki içimde kalan ve şu an önümde başlıkları duran üç tane yazı var ve binlerce de düşünce kafamda... Peki, herkes mi tatilde amk? Yok mu benim gibi tüm gününü bilgisayar başında geçiren ve yaptığı işlerin içinde tek hayati olanı müzik dinlemek, tek kafa dağıtma yeri de blog olan birileri?

Tüketiyorum, çok mu hızlı tüketiyorum, bilmiyorum ama bana yetmiyor. Ne yapmalı?