Hiçbir şey olamazsa metin yazarı olur.

Öyle şeyler görüyorum ki, "işini ciddiye almamak" diye bir etiket açıp altına bunları listeleyesim geliyor. Bunlar genelde, niyeyse ve ne yazık ki yazarlık, metin yazarlığı ve gazetecilikle ilgili şeyler oluyor, üzülmüyor değilim ülkede yazma işiyle ilgili şeylerin bu denli ciddiyetsiz yapılışına. Absürdlükle salaklık arasındaki ince çizginin çok ötesine geçmiş bazı insanlar.

Sanki "hiçbir şey olamazsam metin yazarı olurum" düşüncesi hakim gibi etrafta. Bu insanın içinden gelmesi, okulunu okuması, kendini geliştirmesi gereken bir mecra değilmiş gibi. Tam da bu sırada, de'yi ayrı yazmanın kendilerine çok zor geldiğini her fırsatta dile getiren bir grup basiretsiz insanın, "babam beni Rus edebiyatıyla büyüttü ama de'leri ayrı yazmak zorunda mıyım yani yea" diye beyanat veren bir "yazar"ın küçüklü büyüklü harflerle yazılan ergen rumuzunu doğru yazdığını görüyorum. Kimlerin örnek alındığına, nelerin önemli addedildiğine bakıyorum, ağzım açık kalıyor.

Şaşırıyorum. Şaşırdığıma da şaşırıyorum hani...

kaynak: facebook

Balmumu.

Ben ikna olmaya çalışırken -artık nasıl tiksindiysem ve nasıl kustuysam içimdekini- karşımdakini ikna ettim. Bana "yap yeaa" diye özetlenebilecek şekilde konuştu sonunda.

Bir şeyleri değiştirmeye çalışıyorum. Değiştirmeye çalıştığım şeylerin, sırf şu an hala içindeyim diye, sanki onlar çok önemliymişçesine peşinden koşmama neden olan bir sorumluluk duygum var. Beni evlerde oturtmayan, bi ayağımı uzattırmayan bir sorumluluk duygum var, bunu nereden edindim bilmiyorum ama sürekli istediğimi söyleyemem. İyi bir şey değil.

Dibe vurduk: Şu an parsayı toplamaktan başka hiçbir yarar gözetmeksizin benim işimi engelleyen adamların dünyaya, insana katkısına inanmıyorum. Balmumundan bir kutsallık abidesi, insanın eline yüzüne yapışan, vıcık vıcık bir yapıt.

Altından kalkamayacağım bir vicdan azabı çektiğimi söyleyemem. İnsan yalana da inanıyor veya inanmak istiyor.

Ben de bir süre inandım.

(...-07 Aralık 2010)