İlk defa mevsim normali, normal bir zamanda çıktı karşımıza: 1 Eylül'de mevsim aniden sonbahara döndü. "Omzumuza bi şal alsaydık" diye düşündüğümüz gün, bugündür. Sonbahar geldi beyler!
Dün gece uzun zamandır ilk kez odamda cam kapalı, üstüm örtülü yattım. Sabah kalktım, kapalı ayakkabı giydim, yine de ıslak saçlarım ve üstümdeki ince bluzla üşüdüm. Klimayı kapattım, çorba içtim öğlen, terasa çıktım ve bardaktan boşanırcasına yağan yağmurda koşarak bir şemsiye altına girdim, kahvemi orada içtim köprüye karşı.
Sonra Elif Şafak "Nihayet yagmur. Istanbul'un en guzel halleri. Gunesli havalarda, asırı sıcaklarda yazılmıyor. Kelam ve ilham nedense gri gokyuzunu seviyor." dedi. Güzel laf. Baktım, blogu Ekim'de açmış, fakat ilkbahar-yaz Onurlu'nun tabiriyle "kudurmuşum". Benim aklım sıcakları sevmiş, kalbim Eylül'de kalmış.
Şimdi önümüzde iki ay var, yağmur çağrıştıran. Elif Şafak haklı mıymış, göreceğiz.
Ben de ağladım mutluyken, tabi ki. Ama gözlerim dolu dolu oldu sadece. Sağanak değil de, sis.
