Güzdönümü

İlk defa mevsim normali, normal bir zamanda çıktı karşımıza: 1 Eylül'de mevsim aniden sonbahara döndü. "Omzumuza bi şal alsaydık" diye düşündüğümüz gün, bugündür. Sonbahar geldi beyler!

Dün gece uzun zamandır ilk kez odamda cam kapalı, üstüm örtülü yattım. Sabah kalktım, kapalı ayakkabı giydim, yine de ıslak saçlarım ve üstümdeki ince bluzla üşüdüm. Klimayı kapattım, çorba içtim öğlen, terasa çıktım ve bardaktan boşanırcasına yağan yağmurda koşarak bir şemsiye altına girdim, kahvemi orada içtim köprüye karşı.

Sonra Elif Şafak "Nihayet yagmur. Istanbul'un en guzel halleri. Gunesli havalarda, asırı sıcaklarda yazılmıyor. Kelam ve ilham nedense gri gokyuzunu seviyor." dedi. Güzel laf. Baktım, blogu Ekim'de açmış, fakat ilkbahar-yaz Onurlu'nun tabiriyle "kudurmuşum". Benim aklım sıcakları sevmiş, kalbim Eylül'de kalmış.

Şimdi önümüzde iki ay var, yağmur çağrıştıran. Elif Şafak haklı mıymış, göreceğiz.

Bahar gelsin, mümkünse son- olsun.

Herkes doğduğu mevsimi en çok sever gibi gerzekçe bi genelleme var. Şahsen ilkbaharın baharında doğmuş biri olarak kış sonrası içim ısınır, o kadar.

Her mevsimin de sevdiğim yanları vardır ama yaz çok sıcak (hele bu yıl yazseverleri tiksindirecek kadar sıcak - ve daha da sıcak olacak), kış ya oldukça sıcak ya da adam gibi kar yağdırmayan cinsten olduğundan buralarda; sonbaharı severim ben. "Mevsimlik" adı verilen, tam bir tanımı olmayan kıyafeti severim. Sabah evden çıkarken acaba üstümüze bir şey alsak mı almasak mı, eteğin altına çorap giysem mi giymesem mi gerginliğini; terlemeden şapka takabilmeyi, sweatshirt'ün kapüşonunu kafaya geçirip yürümeyi, havanın yürümek için dışarı çıkabilecek kadar serin olmasını, girdiğim denizin buz gibi olmasını, kot ve spor ayakkabı giymeyi, yağmurda şemsiyesiz kalmayı severim.

Özledim lan, serinliği özledim. Bir vantilatör veya klima serinliğini değil, hava serinliğini...

Sabaha karşı ürpererek uyanıp üstümü örtmeyi özledim.

Lütfen sonbahar gelsin artık!