(çünkü paspallığım eski sevgilimi aklıma getiriyor)

Şimdi görsen bana bayılırdın eski sevgili. O kadar yorgunum ki, kendim için hiçbir şey yapmıyorum günlerdir. Kimseyi görmüyorum mesela iş çıkışı, bak, doldurmuyorum günlerimi onunla bununla. Ben aramıyorum, onlar da aramıyor, sorun yok, kafamı dinlemem gerekiyormuş demek ki. Fırtınadan önceki sessizlik olabilir bu, yakında "eee dışarı çıkmıyo muyuz ya?" diye yakasına yapışırım birilerinin.

Dün akşam mesela, neden yaptığımı bilmediğim bir mesai sonrası eve gidip, iki-üç kısa yabancı dizi bölümü sonrasında koltukta uyuyakaldım. Hiç senin yapacağın iş değil, değil mi? Sabah 05:30 civarında uyandım, dizi bitmiş, televizyon açık kalmıştı. Yeni evde, koltukta ilk sızışımı da gerçekleştirdim. Bir şey diyeyim mi, uyuyakalacağımı adım gibi biliyordum uzanırken, ama o kadar umurumda değildi ki...

Kitaplarımı hala yerleştirmedim odamdaki kitaplığa. Salondakileri ise gelişigüzel, maksat koliler boşalsın. Cıkcıkladığını duyar gibiyim, ama sen hiç gerçekten taşınmadın ki, bilemezsin maddi ve manevi yükünü taşınmanın. Ama bil, tedarikliyim, kitapları özene bezene dizerken çok uğraştığım için kolilemeden önce de fotoğraflarını çektim. Sudoku gibi yerleştireceğim hepsini şimdi. Uyuyakalmazsam tabi.

Seni en çok ilgilendiren taraf ise, paspal paspal gezmem etrafta. Kuaföre gitmem lazım mesela. Saçımı filan kestireyim diyorum, çok uzadı. Makyaj mı yapsam mesela işe gelirken, değişiklik olur? Senin hiç sevmediğin simli zımbırtılarımı bile kullanabilirim artık. Zaten senden çok, annenin görecek olmasıydı sorun. Başkalarıydı, ya bulurlarsa, ya görürlerse; ne olacaksa! O yüzden ICAMES kartın da bende duruyor ya, yakında atacağım onu da, bilesin. Sinirlendiğimden değil, ben niye saklıyorum ki soyut, somut her şeyi?

Yorgunum eski sevgili. Bıcır bıcır da konuştuğum söylenemez bu aralar, yalnız bunun için sevmeyebilirsin beni...

yaşanmışlık

Bugün bir dizi izlerken (ne olduğunu da söyleyeyim ki büyüsü bozulsun: Lost), bir baba, oğlunun kendi evinde yaşadığı odadan çıkıp, annesinin evindeki odasına giriyordu.

Bir oda ne kadar düzgün, düzenli, temiz ve simetrik ve de soğuk ise öbürü de o kadar karışıktı: Yatak düzeltilmemiş, içinde pijamalar dağınık duruyor, etraf rengarenk, aynanın köşesine fotoğraflar tutuşturulmuş, notalar asılmış duvarlara...

Mavi Saçlı Kız geldi aklıma, Burçak Çerezcioğlu. "Bir Genç Kızın Gizli Defteri" zamanlarımda, ondan hemen sonra okuduğum bir kitaptı. Gerçekten bir günlük olduğundan öyle uzun uzadıya düşünülerek yazılmış diyaloglar yoktu içinde. Hezeyanlar yoktu. Saçını bir gün maviye boyatmak isteyen lösemi hastası bir kız ve onun yaşadıkları, aşkları, aşk zannettikleri, dostlukları, sadece o dostlarının bir anlam verebileceği bazı laflar, fotoğraflar...

Bir de şiirler. Kendisinden sonra, kendisine ithafen yazılan, mesela:

Karışık bir odada
yaşanmışlık vardır.
Ben düzeni severdim.
Al işte.

(Mehmet Çerezcioğlu, baba)

Okurken ağladım diye abartamam, ağladığımı hatırlamıyorum. Fena oldum ama.

Herkes gitsin odasını dağıtsın diyemem. Sizin yaşanmışlığınız düzenli odada olur, onu da bilemem. Yine de ben, karakteristik bir dağıtmacılığı olduğuna inanırım herkesin ve her oda, aslında sahibinin dağınıklığını taşır. Gözle görülse de, görülmese de.

Bilgisayar işi bozuyor, değil mi? Ama o olmasa bu blogları nasıl okuyacaktık...