bi bu eksikti çünkü!

http://www.formspring.me/bellatrixbegins

(çünkü bazı geceler uyku tutmuyor.)

çirkin.

Bazen telefonu kapattığımda, onu duvara öyle bir fırlatasım geliyor ki,
masaya sertçe bırakıp ona pis pis bakmakla yetindiğime şükretmeli kendisi.

This is a leblebi response from Çorum.

Küçük ve gerizekalı olduğumuz, her halta şaşırdığımız ve ÇiziYorum gibi başlıkları dahice bulduğumuz dönemlerde hesap makinesi ile leblebi yazabilmek ile övünmüşüzdür hepimiz illa ki. Böyle şeyleri etrafındakilerden önce öğrenmiş olmak o zamanın çocukları için, zamane veletlerinin bir komik videoyu ilk kez bulması gibi bir şeydi. Anne baba filan gösterdiyse hele, üff, onlardan havalısı yoktu yani!

Şimdiyse şuna gülüyoruz: Çorumluların o zamanın çocuklarına cevabı!

Oldukça başarılı.

Monolog #4

Kimsenin siklemediği, hakkında konuşmadığı, dalgasına çanak tutmadığı ama -nedensiz- bir şekilde herkesin, en uzaklardakinin bile haberdar olduğu, sorduğu ama fazla sorgulamadığı, demek ki önemli bir acayip muhabbet.

Yakışıksız adamın iyi arkadaş olmaktan başka çaresi yokmuş gibidir ya (evet öyledir), ha işte, ondan sonra çıkıp da "aaabi ama bununla bunun ne alakası var şimdi!" demek olmaz. Alakası varmış işte kanka. Alakası varmış ki iki karpuz bir koltuğa sığmamış. Teker teker taşısaydın iyiydi de, olacağı varmış.

"bir süre sonra, hiçbir şey yapmamanın eksikliğini hissetmemeye başlıyorsun."
O süre dolmuş. Kendini anlatma fırsatı bulmadan vazgeçmek çok kötü evet ama aslında ben çok konuştum. Yanlış yollar izlemiş olabilirim konuşurken. Adres tarifinde iyi değilimdir, yanlış yola çıkarabilirim. Çıkarmışımdır. Neyse, konuşmadığımızı konuşmadığımız sürece sorun yoktu, e iyi madem.

Bir ismi zikrederken karşımda şekilden şekile girilmesi, izlemesi en zor şeylerden biri. Halbuki bu kadar kasmaya gerek yoktu. "Mutsuz olduğum kendimden sıkıldım, mutlu olduğum kendimi arıyorum" demek yeterdi. Ön koltuk boşalır boşalmaz oraya oturma hakkı bulunduğunda hiç konuşmadan, bitmişti bu iş aslında.

Ve ön koltuk boşalır boşalmaz oraya oturma hakkı bulunduğunda, hiç konuşmadan bitmişti bu iş aslında.

_ Benimle konuşmak istemeyebilirsin, ama bunu bana söyleme.
Böyle bir şey iki kez mümkünse, dünyanın bir yerinde en iyi arkadaşından bu lafı duymuşların o en iyi arkadaşları için geliyor:
Hangisi sen?

(yalanlar söylüyordun buzdan)

(görsel kesiti, şundan: Woman with a Mask, Lorenzo Lippi)

My First Joint

Ne demiş bir tanıdık: Ağaç sapken eğilir.

sabiha gökçen mi ben mi

sabiha gökçen havalimanına her seferinde nasıl gidiyorum, biliyor musunuz? gidiyorum gidiyorum, bir yerde "ulan galiba bi çıkış filan kaçırdım, allahın dağına geldim lan, burası neresi?" diyorum ve işte o an sabiha gökçen karşıma çıkıyor.

o hesap, gidip gidip bir yerde "ulan galiba çok iyi olabilecek bir şey kaçırdım" diyecek bu adamlar ve işte o an ben evleniyor olacağım.

bak öyle atayım edeyim, her şeyi elden çıkarayım kafam yoktur. yak bütün fotoğrafları filan demem. ama bana bugün evin ücra köşelerinden bi sportsfest tişörtü çıkaran anneme "hemen at, ver, ne yaparsan yap" dedim.

kendi kendime tribal kafalar.

_ bu iş çok zor antoine...

_ bu iş çok zor antoine,
çünkü insanlar aylar boyunca
hiç soru sormadan durur.

çizim, şuradan alındı.
yazarın kendi çizimleri dışında sempati duyduğum tek yorum -şimdilik- bu.